شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

نقد و نظر دكتر صبحی صالح

<
>

بسم‌الله الرحمن ‌الرحیم

(156)برادران، جناب وزیر مـرا بیش از آنچه سـزاوار باشم ستود، وقتـی مرا اهل جهاد نامید، و به من بیش از آنچه سزاوار باشم ستم کرد، وقتی پنداشت من طرف‌دار ناسیونالیسم عربی، چه نژادی و چه ملیتی‌ام. در حالی که من این مسافت را پیموده‌ام تا در اینجا با برادران مسلمانم ـ و نمی‌گویم برادران عرب ـ دیدار کنم. برای آنكه همگی سخنی یک‌پارچه داشته باشیم و برای آنکه فقط برای خدا و در راه خدا کار کنیم. شایسته است من برای روشن ‌شدن حقیقت، توضیح دهم که مقصودم از این سخنان چه بود و باز هم تکرار می‌کنم که منظور من فقط همان بود نه چیز دیگر. مقصودم چه بود؟ فقط می‌خواستم تذکر بدهم که برخی از تعابیری که ما شتاب‌زده و تحت تأثیر دیگران به کار می‌بریم، چه بازتابی دارد و حقایقی دیگر غیر از آنچه مراد گوینده است، به ذهن ما می‌آورد. به‌ویژه آنکه همه می‌دانیم ما در اینجا گرد هم آمده‌ایم تا با اندیشه‌های اصیل و بنیادین خود آشنا شویم. نخستین ویژگی و شاخصۀ اندیشۀ اصیل این است که گویا و رسا باشد، زیرا کسی که تعابیر غیر اصیل به کار ببرد، بی‌گمان، پس از مدتی سخنان او با ابهام و پیچیدگی روبه‌رو می‌شود و دیگر نه او می‌تواند بحث خود را ادامه دهد و نه شنونده می‌تواند مقصود او را دریابد.

(157)من هنوز تکرار می‌کنم که ای برادران، تعبیرهای استشراقی بسیاری در ما تأثیر گذاشته است، تا جایی که اصالت در تعبیر خود را از دست داده‌ایم. وقتی تعبیری عربی داریم ـ زبان قرآن نیز عربی روشن است ـ آیا قبول نداریم که بهتر است از آن استفاده کنیم، زیرا به قرآن نزدیک‌تر است؟ آیا جا دارد دربارۀ این مسئله اختلاف داشته باشیم؟ فکر نمی‌کنم کسی با این مسئله مخالف باشد. اینکه این مسئله را جنجالی کنیم و

156