شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

تذكر آقای مولود قاسم نایت بلقاسم

<
>

بسم‌الله الرحمن ‌الرحیم

(147)بـرادران گـرامی، همان نکته‌ای را که در ابتـدای نشست سال قبل تذکر دادم، در اینجا نیز دوباره می‌گویم. آن تذکر در سال گذشته تأثیرگذار بود، ولی اینجا متأسفانه گمان می‌کنم تأثیری نداشته است. من از سخنان دکتر صبحی بسیار متأسف شدم. ایشان انسان مجاهدی است که از دیرباز می‌شناسیم. شاید بیش از ربع قرن، حداقل حدود ربع قرن است که ایشان را از دور می‌شناسیم، بدون اینکه ایشان را دیده باشیم. نامشان برایمان آشناست و دربارۀ مبارزات ایشان در جمع کارگران الجزایری و تونسی و مراکشی و دیگر مسلمانان در فرانسه بسیار شنیده‌ایم. زمانی دکتر صبحی صالح تدریس می‌کرد، به قهوه‌خانه‌ها می‌رفت و سخنرانی می‌کرد و با کارگران در باشگاه‌ها و مسافرخانه‌های شلوغ و کثیف و فقیرانه در لحظات تنهایی و سختی دمساز می‌شد. ولی اکنون بسیار و به شدت متأسفم که به ایشان بگویم اشتباه بسیار بزرگی مرتکب شدید. به موضوع بحث برگردم.

(148)اولاً در مورد واژۀ «کَرَّسَ» همه می‌دانیم که این واژه اروپایی است، یعنی واژه‌ای است لاتینی که بعدها به زبان‌های اروپایی جدید راه یافت. «consacrer un prêtre» یعنی تعیین پیشوا یا آن‌گونه که ما می‌گوییم منصوب کردن پیشوا. «un tel a été consacrprête» یعنی فلانی کشیشی را منصوب کرد. معنای این واژه این است. ولی یک معنای غیر دینی نیز دارد. بدین‌معنا که واژه‌ای را برای اصطلاحی وضع کنیم و این مسئله در زبان امروز و در مجلات و روزنامه‌ها و حتی در کتاب‌ها نیز وجود دارد. می‌گویند: «تکریس الجهود» و نیز می‌گویند: «اصطلاحٌ مُکَرَّس.» این کاربردها وجود دارد، هرچند شاید کسی بتواند یک اصطلاح عربی اصیل برای آن پیدا کند. ولی نباید فراموش کنیم که در قرآن نیز واژه‌های

148