شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

نقد و نظر دكتر صبحی صالح

<
>

بسم‌الله الرحمن ‌الرحیم

(142)صحبت من دربارۀ تعبیری است که جناب سخنران (امام صدر) بـر آن پافشاری کردند و من آن را برازندۀ ایشان نمی‌دانم. این تعبیر همان «کَرَّسَ یکَرِّسُ تَکریساً» است. ایشان خواستند بر این تعبیر که در زبان عربی ریشه‌ای ندارد، تأكید کنند. من دلیلی برای اصرار ایشان نمی‌بینم. آیا ایشان زبان‌شناس بزرگ و مشهور در سرزمین‌‌های عربی است که با اصرار می‌گوید این واژه عربی است؟ شما چطور چنین سخنی می‌گویید جناب امام؟ اجازه دهید من در این زمینه پافشاری کنم و بگویم در همۀ کتاب‌های قاموس و لغت عربی جست‌وجو کنید. البته، در آن‌هایی که غلط‌های عجمی در آن رخنه نکرده است. در هیچ‌یک از آنها کلمه «کَرّسَ تَکریساً» را نمی‌یابید. این واژه‌ای مسیحی و استشراقی است. شاید این واژه را در کتاب المنجد پیدا کنید، اما این کتاب بر خلاف نامش (منجد= یاری کننده) گمراه‌کننده و تباه‌کنندۀ زبان عربی است، زیرا کسی که آن را تدوین کرده کشیشی مسیحی است، هرچند که او هم‌وطن من و برادرم جناب امام صدر در لبنان است. این امر باعث نمی‌شود كه بگوییم لغت‌نامه‌های جدیدی که در لبنان تدوین شده است، دربردارندۀ واژه‌هایی است که از زبان اصیل عربی منحرف شده است. اگر این تحریف‌ها به دایرۀ لفظ محدود می‌شد، مشکلی نبود، ولی مسلماً ورود واژه‌هایی با ریشۀ مسیحی و دارای گرایش‌های استشراقی تأثیر بسیاری در زندگی عربی و اسلامی ما خواهد گذاشت. از این رو، این فرصت را غنیمت می‌شمارم تا مفهوم حقیقی این واژه را توضیح دهم، البته نه به سبب آنکه استاد زبان‌شناسی و فقه‌اللغه در دانشگاه لبنانم، بلکه به این علت که این توضیحات وضعیت را برای ما روشن می‌کند، چه به‌طور سلبی و چه ایجابی و، در نتیجه، روشن می‌شود که آیا می‌توان گفت: «کرس الدین

142