شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

نقد و نظر دكتر احمد الشرباصی

<
>

بسم‌الله الرحمن ‌الرحیم

(54)برادران و خواهران، همۀ ما به یک اندازه از سخنرانی مهم جناب امام موسی صدر سپاسگزاریم و قدردان آنیم. این سخنرانی مهم بود، زیرا از یک سو از زبان پیشوایی دینی و مسئول که نمایندۀ بسیاری از مسلمانان است، بیان شد و، از سوی دیگر، به موضوعات بسیار مهمی پرداخت که نه افراد و نه گروه‌ها نمی‌‌‌توانند به آسانی و شتاب‌زده حکمی قطعی دربارۀ آن بدهند، مگر بعد از بررسی و مناقشه و آزمون. افزون بر آنکه گویندۀ این سخنان فردی نکته‌سنج و تواناست که می‌تواند گاه به‌طور کوتاه و گزیده سخن بگوید و گاه فلسفی و دقیق.

(55)پیش از آنکه دربارۀ دو موضوع در این سخنرانی صحبت کنم، دوست دارم با کسب اجازه از برادرم، امام صدر، دو نکتۀ لفظی را تذکر دهم و امیدوارم که به آن‌ها توجه شود، زیرا آنچه در این نشست مطرح می‌شود، ضبط می‌شود و به چاپ می‌رسد و در سطح‌های گوناگون آن را می‌خوانند و من بیم آن دارم که مبادا یکی از الفاظ آن مفهومی غیر از آنچه در اسلام مطرح است و حتی غیر از آنچه منظور سخنران است، داشته باشد.

نکتۀ لفظی نخست، وجود عبارت «طموح النبی» در سخنان امام است که می‌ترسم به‌ویژه در تصور دشمنان پیامبر(ص) مفهومی نادرست پدید آورد، به‌طوری که دربارۀ نبوت و عصمت پیامبر با پیشگویی و بلندپروازی و نبوغ بشری سخن گویند و می‌دانم که منظور جناب امام این نبوده است و هیچ پژوهشگر باانصافی در اسلام نیز چنین چیزی نمی‌گوید.

نکتۀ لفظی دوم، کاربرد واژۀ «تکریس» (تقویت) در چندین مورد است. من در حد معلومات ناچیز خود می‌دانم که این واژه از فرهنگ کلیسا گرفته شده است و کاش مسلمانان در سخنان و نوشته‌هایشان از

56