شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

نقد و نظر استاد محمد ابوزهره

<
>

بسم‌الله الرحمن‌ الرحیم

الحَمدُ لِلّهِ رَبِّ‌العالَمینَ وَ صَلَّی‌الله عَلی سَیـدِنا مُحَمَّدٍ وَ عَلی آلِهِ وَ صَحَبِهِ وَ سَلَّم.

(37)مردم عادت کرده‌اند كه هنگام تحلیل و بررسی یک مطلب، آنچه را نادرست می‌دانند بگویند و به آنچه درست و بر حق است، اشاره‌ای نکنند. در مورد سخنرانی ارزشمندِ دوستِ بزرگوارم، جناب امام موسی صدر، بر خودم لازم می‌دانم به امتیازها و نقاط قوت آن، پیش از آنچه به نظرم نادرست می‌آید، اشاره کنم. این سخنان را از زبان پیشوایی شیعه شنیدیم و به گمانم نتوانم با هیچ قسمتی از آن مخالفت کنم به جز در برخی جملات آن. اینکه گفتند عقل منبع و مرجع است یک اختلاف اصولی میان شیعه و جماعت است. نمی‌گویم اهل سنت، زیرا اگر بگویم اهل سنت بدان‌‌معناست که شیعیان سنت ندارند. بنابراین، می‌گویم اختلاف میان شیعه و جماعت. اگر همۀ علما در مطالعاتشان شیوۀ امام صدر را دنبال می‌کردند، فِرَق اسلامی به تفاهم می‌رسیدند. عقل هم از نظر شیعه و هم از نظر جماعت جزو منابع است، زیرا مصالح فقط با عقل شناخته می‌شود. مصالح از اصول فقهی جماعت است، مثلاً امام مالک (رضی‌الله عنه) مصلحت را از اصول فقه اسلامی می‌شمارد و آن را استحسان می‌نامد و می‌گوید: «استحسان نُه دهمِ دانش است.» ما با شیعه در اصل عقل موافقیم، غیر از اینکه آنان این اصل را عقل می‌نامند و ما آن را مصلحت می‌نامیم.

(38)از جملاتی که در سخنان امام صدر برایم جالب بود اینکه خوردن و نوشیدن انسان هم ممکن است رنگ عبادت داشته باشد. این سخن برگرفته از این حدیث صحیح است: «لایؤمِنُ أَحَدُکُم حَتَّی یحِبَّ الشَّیءَ لایحِبُّهُ اِلا لِلّهِ.» (هیچ‌یک از شما ایمان [واقعی] نمی‌آورد مگر اینکه

40