شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

از دریچۀ عاشورا

<
>

آمده‌اید، زمان روز عاشوراست و مکان حسینیه است؛ یعنی دو دریچه به‌سوی یاد حسین(ع) در برابر ما گشوده است. در این سال هیچ شهری در جهان، حتی کربلا که قتلگاه و قبر امام حسین(ع) است، مانند لبنان، این مناسبت را گرامی نداشته‌اند و نمی‌توانند داشته باشند. بزرگداشت این مناسبت در اوضاع و احوال ما با اجتماع کردن نیست، بلکه با دادن شهید است؛ شهیدانی که یکی پس از دیگری بر زمین می‌افتند و ما بر آنان نماز می‌خوانیم و یادشان را گرامی می‌داریم. ما ایستاده‌ایم. مهاجرت یا فرار نمی‌کنیم و زنان و کودکانمان را رها نمی‌کنیم و حتی آه بر لب نمی‌آوریم. ما این‌گونه نام و یاد حسین را گرامی می‌داریم.

(242)در این سال ما در همۀ عالم و همۀ تاریخ این افتخار را داریم که برای نخستین بار در تاریخ حسینی خود، با عقل و جان و دست و مال و حیات خود، یاد حسین(ع) را گرامی داشتیم، نه با زبان تنها. ما زمان حماسه را گرامی می‌داریم. زمان آن کی می‌رسد؟ آن که این زمان را تعیین می‌کند، ما نیستیم. ما تنها آماده‌ایم. ستمگران‌اند که وقت آن را مشخص می‌کنند، زیرا اگر آنان خواهان صلح باشند، ما از آن استقبال می‌کنیم و اگر خواهان جنگ باشند نیز آماده‌ایم. ما سر فرو نمی‌آوریم و فرار نمی‌کنیم. تجهیزاتی هم نداریم جز دستانمان و سنگ‌ها و تفنگ‌های کوچک و کودکان و محله‌های ساده. هرچند میان امکانات ما و آنان، برابری و توازن وجود ندارد، ولی این نابرابری بیشتر از نابرابری میان سپاه امام حسین(ع) و سپاه عمربن‌سعد نیست. سپاه امام چند نفر بودند؟ هفتاد و دو نفر [...]«39»

145