شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

از دریچۀ عاشورا

<
>

بسم اللّه الرحمن الرحیم

السلام علیک یا أبا‌عبداللّه؛

و علی الأرواح التی حلّت بفنائک؛

علیکم منی سلام اللّه أبداً ما بقیت و بقی اللیل و النهار؛

و لا‌جعله اللّه آخر العهد منی لزیارتکم؛

السلام علی الحسین؛

و علی علی‌بن‌الحسین؛

و علی أولاد‌الحسین؛

و علی أصحاب‌الحسین.

(227)در ایـن روز و در این مکان، در برابر خود دو دریچه به‌سوی واقعۀ کربلا می‌بینیم. زمان روز عاشوراست و مکان حسینیه. در این روز با نام و یاد حسین به سر می‌بریم و به ذکر رنج‌های حسین در راه خدا و رنج‌های یاران و اهل‌بیت او در راه حق و مبارزه با ستم و پاسداری از کرامت انسان و در راه همدردی با ستم‌دیدگان گوش فرا می‌دهیم. ما در زمان و مکانی به سر می‌بریم که ما را به آن واقعه می‌برند.

(228)امروز روزی است که نسل اندر نسل به ما رسـیده اسـت و از نخستین روزهای عمر خود دربارۀ آن شنیده‌ایم و آن را گرامی داشته‌ایم. شنیده‌اید که امام صادق(ع) و امام علی‌بن‌الحسین زین‌العابدین(ع) و امامان و پیشوایان پس از آنان، این روز را گرامی و بزرگ داشته‌اند و آن را به ارث برده و به ارث گذاشته‌اند و دست به دست آن را حفظ کرده‌اند تا به ما رسیده است.

(229)برخی از پدران ما به یاد دارند که در گذشته مراسم عاشورا را پنهانی برگزار می‌کردند و این میراث ارزشمند را در برابر ستم‌های فراگیر دولت عثمانی حفظ می‌کردند. آنان‌ برای بزرگداشت این مراسم، شب‌هنگام در محله‌ها مراقبانی را در راه‌های ورودی خانه‌ها می‌گماشتند تا وقتی

138