شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

عطای حسینی در واقعۀ کربلا

<
>

محقق کند، یعنی حتی هنگام خشم نیز عادل باش. امام حسین(ع) در آن روز بزرگ به ما آموخت که چگونه تعارف و سازش و ترک امر به معروف و نهی از منکر و ایستادگی نکردن در برابر باطل، موجب پدید آمدن فاجعۀ بزرگ می‌‌شود و از این روست که او چراغ هدایت و کشتی نجات نام گرفته است.

(225)برادران گرامی، تقریباً به پایان مراسم رسیده‌‌ایم و می‌‌خواهیم از این مجلس حسینی بیرون برویم. ولی من نگرانم و می‌‌بینم که شما نیز نگرانید که از این مجلس بیرون برویم، ولی هیچ بهره‌‌ای از این روز نبرده باشیم. ما به درگاه خداوند متعال به برکت حسین و خون حسین توسل می‌‌جوییم و او را نزد خداوند شفیع قرار می‌‌دهیم تا به ما همت و جدیت دهد تا حسین را یاری کنیم.

(226)برادران، نمی‌‌خواهم مثل هر سال به شما پیشنهادی بدهم، چرا که «کُلُّکُم راع و کُلُّکم مسئول عن رعیته» (همه شما نگهبان و مسئولید و همۀ شما دربارۀ زیردستانتان مسئولیت دارید.) همۀ شما از کوچک و بزرگ می‌‌دانید که مشکل و گرفتاری شما در چیست؟ هر کس می‌داند گناهش چیست؟ و در اطاعت خداوند چه اندازه کوتاهی کرده است؟ هر کس از عیب‌های اخلاقی و فکری و عقلی خود آگاه است. همۀ ما می‌‌دانیم که مشکل ما چیست؟ ما می‌‌توانیم به احترام امام حسین یک کار [خوب] صورت دهیم؛ یک گناه را ترک کنیم؛ نماز بخوانیم؛ حج برویم؛ روزه بگیریم؛ اختلاف یا کینه یا گناهی را از دل خود پاک کنیم... تنها یک کار [خوب] بکنیم. آیا موافقید؟ نشانۀ موافقت این است که ما الآن زیارت‌نامه می‌‌خوانیم و به‌سوی امام حسین(ع) رو می‌‌آوریم و با او بیعتی دوباره می‌بندیم و ان‌شاء‌اللّه از یاران او خواهیم بود.

والسلام علیکم و رحمةاللّه و برکاته.

136