شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

عطای حسینی در واقعۀ کربلا

<
>

در اختیار داشته باشد، ولی خود را درمان نکند و بمیرد، فردی بیچاره و محروم شمرده می‌‌شود. کسی را که در بیابان از تشنگی می‌‌میرد، سرزنش نمی‌‌کنند، ولی کسی که تا کنار آب می‌‌آید و به آن نگاه هم می‌‌کند، ولی از آن نمی‌‌نوشد و از تشنگی می‌‌میرد، فردی احمق است و ما او را انسان نمی‌‌نامیم. در‌مورد سرمایۀ حسینی و مکتب حسینی نیز همین‌طور است. اگر ما از این سرمایۀ عظیم، از این اجتماعات پرشور، از این روحیۀ موجود در میان شرکت‌‌کنندگان، از این محتوا و درس‌های گران‌بها استفاده نکنیم و آن‌ها را به مردم ارائه ندهیم، درست مانند کسی هستیم که در کنار آب تشنه مانده است.

(211)ما از این اجتماعات چه بهره‌‌ای می‌‌بریم؟ بنابر هر زمان، نوع بهره‌‌ای که می‌‌بریم متفاوت است. هنگامی که ما تحت ستم و فشار بودیم و عقیده و دین‌داری و مذهب ما مورد هجوم قرار گرفته بود، ما این مراسم را برپا می‌‌کردیم تا عواطف را برانگیزیم و اندوه و گریه و تولی و تبری را در میان خود بیشتر کنیم و روح فرزندانمان را با ولایت اهل‌بیت و بیزاری از دشمنان تغذیه کنیم. ما این کار را در طول تاریخ انجام می‌‌دادیم تا از بین نرویم، زیرا دشمن مجهز به حکومت و اسلحه و تبلیغات و همه‌چیز بود و با همۀ توان می‌‌خواست ما را به سبب اعتقاد به حسین محو و نابود کند. ما نیز این توطئۀ آنان را با زنده نگه داشتن یاد و نام امام حسین و برانگیختن عواطف از راه گریه و ناله و بیزاری جستن از دشمنان امام حسین و... پاسخ می‌‌دادیم. ولی در این زمان که در برپایی این مجالس آزادی داریم... آیا کسی از حضور شما در این جلسه جلوگیری می‌‌کند؟ نه، برعکس، وسایل دولتی و غیردولتی برای شما فراهم است تا به آسانی و با احترام در این مجالس شرکت کنید.

(212)ما می‌‌خواهیم از این مجالس بهره بگیـریم همـان‌گونـه کـه در گذشته

129