شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

عطای حسینی در واقعۀ کربلا

<
>

(208)ما برای چه گرد هم می‌‌آییم؟ اگر بزرگان و پیشگامانِ این‌گونه اجتماعات، در حد و اندازۀ خود این اجتماعات باشند، این اجتماعات اهداف و نتایجی دارد. ولی اگر ناتوان و ناامید باشند و نتوانند از این سرمایه بهره‌‌برداری کنند، کوتاهی از جانب آنان است، نه از جانب مردم و نه از جانب امام حسین(ع). این در مورد اصل این‌گونه اجتماعات. اما از نظر روحیه نیز روحیه‌‌ای که در میان شرکت‌‌کنندگان در مراسم حسینی وجود دارد، در بین شرکت‌‌کنندگان در هیچ اجتماع دیگری مشاهده نمی‌‌شود.

(209)ما این حقیقت را چند سال قبل تجربه کردیم. مراسم را صـبح زود آغاز کردیم و سخنرانان و شاعران صحبت کردند و مقتل‌‌خوانی نیز صورت گرفت و در ساعت ده مراسم پایان یافت. زیارت‌نامه نیز خواندیم و با زبان حال گفتیم که جلسه پایان یافته است، بروید، ولی دیدیم مردم همچنان در مراسم نشسته‌‌اند. با وجود آنکه سه یا چهار ساعت در گرما و در جای تنگ نشسته بودند و هیچ‌گونه پذیرایی در کار نبود، ولی با این حال، آمادگی و اشتیاق روحی در آنان وجود داشت. بنابراین، کیفیت مراسم و روحیۀ شرکت‌‌کنندگان در مراسم‌‌ حسینی نیز در حد اعلی و بلکه بالاتر است. طبیعی است که در این‌گونه اجتماعات پرشور و در برابر این روحیه‌‌های پاک و بانشاط، سیرۀ امام حسین و مقتل ایشان خوانده شود. اینجاست که به نکتۀ شگفت‌‌انگیز واقعۀ کربلا می‌‌رسیم: بخشش و عطای حسینی. سطر سطر واقعۀ کربلا درس و عبرت و هدایتگری است. ما از این جهت خداوند را شکرگزاریم و بر حسین(ع) درود می‌‌فرستیم که بستر را برای ما فراهم کرد و این سرمایۀ عظیم از یاد و نام خود را به ما عطا فرمود.

(210)برادران عزیز، اگر ما از این نعمت و این سرمایه بهره نگیریم گناهی دوچندان مرتکب شده‌ایم. اگر انسان دارو و ابزار درمان نداشته باشد و به سبب بیماری بمیرد هیچ سرزنشی بر او نیست. ولی اگر ابزار درمان را

128