شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

عطای حسینی در واقعۀ کربلا

<
>

و فرزندانش عزت و افتخاری کسب کند. این نیز نوعی فداکاری است، ولی ناقص است. جان خود را فدا می‌‌کند تا برای خانواده و فرزندانش عزت و افتخار کسب کند.

(198)امام حسین(ع) با این نگاه نیز وارد صحنه نشد، زیرا همۀ کسانی که همراه ایشان در کربلا بودند فدا شدند. امام آنان را پیش از خود فدا کرد و با چشم خود شاهد کشته شدن فرزندان و برادران و خویشان و دوستان و همۀ خاندان خود بود. بنابراین، پس از خود کسی را نداشت تا برای او افتخار کسب کند. همۀ آنان را فدا کرده بود. شاید بگویید علی‌بن‌الحسین، زین‌‌العابدین(ع)، کشته نشد و امام برای بعد از خود، او را داشت. پاسخ این است که علی‌بن‌الحسین به سبب شدت بیماری، گویا اصلا زنده نبود. او به سبب آنکه نمی‌‌توانست بر روی پاهایش بایستد در جنگ شرکت نکرد.

(199)در مورد کسانی که امام را همراهی نکرده و در جنگ شرکت نکرده بودند نیز باید گفت که امام حسین(ع) آنان را به‌مثابۀ اهل و خویش خود نمی‌‌پذیرد، همچنان‌که وقتی همۀ اهل‌بیت خود را بر سر دو راهی قرار داد، خطاب به همۀ خاندان عبدالمطلب آشکارا گفت: هر کس از شما به همراه من از مکه خارج شود به شهادت می‌‌رسد و هر کس نیاید هرگز به پیروزی و رستگاری دست نخواهد یافت. بدین‌ترتیب، امام تأکید کرد که هدف او از فداکاری، کسب عزت و افتخار برای اهل‌بیت یا خانواده‌‌اش نیست.

(200)گاه نیز انسان از خود فداکاری نشان می‌‌دهد تـا بـه شـهرت و اعتبار برسد. امام حسین چنین هدفی نیز نداشت، چون این نوع فداکاری نیز ناقص است: اینکه انسان خود را فدا کند تا به گفتۀ شاعر، عمر دیگری یعنی شهرت و اعتبار کسب کند. امام حسین به این سبب وارد جنگ نشد. چرا؟ چون اگر به دنبال اعتبار و شهرت بود، برایش بهتر بود که در مدینه یا مکه کشته شود، زیرا این دو شهر مرکز تجمع مسلمانان بود.

123