شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

امام حسین(ع)، پیشوای اصلاحگری

<
>

بسیاری احداث کرده‌اند، همان جاده‌‌هایی که ارتباط مردم شبعا را با سوریه قطع کرده است. مردم شبعا از راه بازرگانی با سوریه زندگی می‌‌کردند. اکنون مزارع آنان را گرفته‌‌اند و راه‌های آنان را بسته‌‌اند و مردم عزیز و بزرگوار شبعا در فقر و سختی و گرسنگی و محنت به سر می‌‌برند، درحالی‌که آنان انسان‌های مهمان‌‌نوازی هستند و درِ خانه‌‌هایشان [به روی مهمان] باز است. کی می‌‌خواهیم آنان را درک کنیم؟ وقتی مصیبت بر سر خودمان فرود آمد؟ وقتی خود آواره شدیم؟ فکر نمی‌‌کنم امام حسین چنین وضعی را بپذیرد.

(187)برادران عزیز، من معتقدم وظیفۀ هر انسانی در لبنان این است که خود را آماده کند و آموزش نظامی ببیند، چه دولت بخواهد یا نخواهد. بله، باید مثل علی‌بن ‌ابی‌طالب(‌ع) مسلح شویم. اگر من نمی‌‌توانم اسلحه به دست بگیرم، این برای من عیب است و من کوتاهی کرده‌‌ام و از خط امام علی منحرف شده‌‌ام. کسانی پیرو علی‌بن ‌ابی‌طالب و حسین‌بن ‌علی(‌ع) هستند که در به کارگیری اسلحه مهارت داشته باشند و در راه خدا بجنگند، چراکه اسلام مجموعه‌ای یکپارچه است که هیچ جزئی را نمی‌‌توان از آن جدا کرد. اسلام نماز و جهاد و دفاع و روزه و حج و امر به معروف و نهی از منکر دارد. این‌ها از یکدیگر جدا نمی‌‌شوند. اسلام واحد و یکپارچه است. این وظیفۀ هر شهروند است ... من این سخن را از زبان امام حسین(ع) می‌‌گویم و امیدوارم صادقانه بگویم. خطاب به جوانان و کسانی که می‌‌توانند جوانان را تمرین نظامی دهند و آنان را برای تشکیل مقاومت لبنانی آماده کنند، می‌‌گویم: چرا پیش از آنکه از سرزمین خود رانده شویم و پیش از آنکه همانند تجربۀ فلسطین که سال‌هاست شاهد آنیم، مجبور شویم سال‌ها در اردوگاه‌ها زندگی کنیم و بعد از آن تفنگ به دست بگیریم و به کشور خود بازگردیم، چرا پیش از آنکه فرصت از دست

115