شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

امام حسین(ع)، پیشوای اصلاحگری

<
>

مگر او نبود که بارها و با عبارت‌های مختلف می‌‌فرمود: «وَ إنِّی لا أرَی المَوتَ إلّا سَعادَة وَ الحَیاة مَعَ الظّالِمینَ إلّا بَرَماً.» (من مرگ را جز خوشبختی و زندگی با ستمگران را جز مایه دلتنگی نمی‌‌دانم.)

«ألا وَ إنَّ الدَّعِی بنَ الدَّعِی قَد رَکَزَ بَینَ اثنَتَینِ بَینَ السَّلَّة وَ الذِّلَّة وَ هَیهاتَ مِنّا الذِّلَّة.»«33» (این حرامزاده پسرحرامزاده مرا میان دو چیز مخیر کرده است: میان شمشیر و تن دادن به خواری و هیهات که ما تن به خواری دهیم.)

(181)مگر این‌ها سخنان امام حسین نیست؟ امام حسین(ع) امامی معصوم است، از هر گناهی دور است. با این حال شمشیر برمی‌‌دارد و زره می‌‌پوشد و می‌‌جنگد و می‌‌کشد و کشته می‌‌شود. او جهاد و مبارزه می‌‌کند.

(182)حال چه شده است که ما جهاد را از دین جدا کرده‌‌ایم؟ چه شده است که نماز و جنگ را از یکدیگر جدا کرده‌‌ایم؟ چرا نماز خواندن برای خدا و اهتمام به وضع رنجدیدگان و ستمدیدگان را از یکدیگر جدا می‌دانیم؟ مگر نه اینکه قرآن می‌‌گوید: «أَرَأَیتَ الَّذِی یكَذِّبُ بِالدِّینِ. فَذَلِكَ الَّذِی یدُعُّ الْیتِیمَ. وَلَا یَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِینِ.»«34»

(183)به خدا سوگند آنـانی کـه از روحانیـان مـی‌‌خواهنـد عمامـه و مسجدهایشان را حفظ کنند و از حد آن فراتر نروند، بازماندۀ همان کسانی هستند که در اروپا توطئه چیدند و مردم را بیرون راندند. همان‌ها که پروردگار خود را در کلیساها و در مساجد محبوس کردند و خواستند تا میدان برای آنان خالی بماند تا به طغیان و ستمگری و بازی با مصالح مردم بپردازند. نه، خدا هم در مسجد است، هم در بازار و هم در میدان

113