شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

امام حسین(ع)، پیشوای اصلاحگری

<
>

نادیده گرفته شده و در بین ما غایب است. منظورم عنصر زن در مکتب امام حسین و در ماجرای کربلاست. با وجود آنکه مطالب فراوان است و باید دربارۀ مسائل عمومی و مسائل ملی و مسئلۀ محرومان موضع‌‌گیری کنیم، در ابتدای این سخنرانی باید دربارۀ نقش عظیمی که زن در این حادثۀ بابرکت داشته است، سخن بگویم؛ نقشی که نمی‌‌توان آن را نادیده گرفت هرچند آن را کمتر از نقش مردان بدانیم. پس از آن باید نقش‌‌هایی را که زن در این میدان ایفا کرده است با وضع زنان در این عصر مقایسه کنیم و با مشاهدۀ تفاوت‌‌های موجود بکوشیم فاصله‌‌ها را پر کنیم و مشکل را حل کنیم.

(166)برادران گرامی، امام حسین(ع) را با حیله‌‌ای هوشمندانه و با ترفندی نظامی به اعماق صحرا کشاندند؛ جایی که نه عابری می‌‌گذشت، نه بیننده‌‌ای بود و نه کسی می‌‌توانست آنچه را رخ داده است، به گوش جهان اسلام برساند. امام را به‌تدریج به قلب صحرا و به وسط شن‌‌های روان کشاندند. می‌‌خواستند حسین بمیرد و زیر ماسه‌‌های روان دفن شود تا از او نام و نشانی باقی نماند. اما خدایی که – به فرمودۀ خود او- خواست او را کشته ببیند، خواست اهل‌بیت او را نیز اسیر ببیند تا ماجرای این جنگ و ابعاد آن را از دل صحرا به قلب مراکز دنیای اسلام برسانند. این نقش بر دوش زینب‌(س) و دیگر بانوان قهرمان و جاودانه قرار داشت که همراه امام حسین(ع) بودند. وقتی به این صحنه و این حادثه می‌‌نگریم، از همان ابتدا درمی‌‌یابیم که این عامل نقش خود را پس از شهادت امام حسین(ع) به‌خوبی ایفا می‌کند. کشته‌شدن امام حسین در روز عاشورا و کشته‌شدن همۀ کسانی که با ایشان همراه بودند، از جمله فرزندان خود حضرت زینب، باری سنگین و اندوهی بزرگ برای قلب ایشان بود. اسارت غربت و مسئولیت کودکان و تشنگی و پستی دشمن و هجوم او از هر سو، عوامل

101