شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

مناسبت‌های ماه رجب و زیارت امام حسین(ع)

<
>

مخفی كرده بودند و مأموریت قتل یا ترور حضرت را در حرم شریف بر عهده داشتند. ولی امام(ع) از ریخته شدن خونش در حرم شریف، هر‌چند مسبب آن یزید باشد، ابا داشت و نمی‌خواست حرمت كعبه با كشته شدنش در آنجا شكسته شود. او كه می‌توانست با خارج شدن از مكه از بروز این مشكل (ریخته شدن خون در كعبه) در میان مسلمانان جلوگیری كند و چنین كرد و از مسجدالحرام خارج شد تا هتك حرمت كعبه در آینده سنت نشود و روش حاكمان و ظالمان نگردد. وقتی پسر دختر پیامبر(ص) در كعبه كشته می‌شود، افراد عادی دیگر جای خود دارند.

(147)البته، اشخاص دیگری بودنـد كه در مسجدالحرام كشته شدند، مثل عبداللّه‌بن‌زبیر، ولی بین مقام امام حسین(ع) و شخصیت عبداللّه ‌بن ‌زبیر تفاوت بسیاری بود، به‌ویژه اینكه اهداف و روش اعتراض و شیوۀ مبارزۀ هر‌یك با دیگری متفاوت بود. امام حسین(ع) اولاً، پسر دختر رسول‌خدا(ص) بود و ثانیاً، امام و راهنمای امت و نیز راوی احادیث رسول‌خدا بود. بنابراین، سعی كرد از هتك حرمت كعبه جلوگیری كند. كشته شدن عبداللّه‌بن‌زبیر در مسجدالحرام هر‌چند بی‌حرمتی به آن بود، ولی تبدیل به روش و سنت نمی‌شد. هیچ‌كس به سبب كشته شدن عبداللّه‌بن‌زبیر، آدم‌كشی در مسجدالحرام را سنت نمی‌كرد. اما امام حسین(ع) برای حفظ مقام و احترام كعبه از آن خارج شد.

(148)ثانیاً، همان‌طور كه می‌دانیم، امام حسین(ع) با انقلاب و اعتراض و شهادت خود، اسلام را حفظ كرد. اسلامِ اموی كه آنان می‌خواستند، اسلام نبود، بلكه وسیله‌ای بود برای حكومت بر مردم، و الّا میان یزید كه به اسم اسلام و پیامبر حكومت می‌كرد و دیگر حاكمان ظالم فرقی وجود نداشت. امویان اهل نماز كه نبودند، به‌طور دسته جمعی شراب‌خواری می‌كردند، خون بی‌گناهان را می‌ریختند و به نوامیس مردم دست‌درازی

92