شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

امام حسین(ع) و قداست جان‌فشانی

<
>

ثروت‌ها. واقعۀ ماه ژوئن (جنگ اعراب و اسرائیل در سال 1967) و حوادث پیش و پس از آن ما را در موقعیت امت در زمان امام حسین(‌ع) قرار داده است. ما خود احساس می‌‌کنیم که خواب هستیم. به چنین مصیبت بزرگی گرفتار شده‌‌ایم، ولی همچنان سرگرم مشکلات شخصی و درگیری‌‌های محلی و داخلی هستیم. هنوز هیچ‌یک از ما به مسئلۀ بزرگی که با ما و سرنوشت آیندۀ ما و سرنوشت فرزندان این امت در پیوند است، اهتمام نمی‌‌ورزیم. یک‌دهم از اهتمامی که به مسائل شخصی خود داریم، به این مسئله نداریم. آیا وضع ما غیر از این است؟ نگاهی به خود بیندازیم: در طول 24 ساعت برای خوردن و آشامیدن و رسیدگی به امور خانه چه اندازه نیرو صرف می‌‌کنیم؟ برای حل مشکل فلسطین چقدر؟

(119)در برابر این فاجعه‌‌ای که ما و آیندۀ ما را فرا گرفتـه اسـت، ما همچنان تماشاچی هستیم، همان‌گونه که مردم زمان امام حسین تماشاگر محنت‌‌ها و مصیبت‌‌های خویش بودند. بنابراین، ما می‌‌توانیم وجه شباهت را به صورت خلاصه این طور بیان کنیم که ما در این برهه و در این محنت دشوار در تاریخ امتمان نیازمند موضع حسینی دیگری هستیم؛ نیازمند جان‌فشانی‌‌های بزرگی در اندازۀ انحطاط اخلاقی و فکری و اجتماعی امت هستیم؛ نیازمند چنین جان‌فشانی‌‌هایی هستیم؛ نیازمند آنیم که همۀ نیروهای فردی و اجتماعی خود را بسیج کنیم؛ نیازمند آنیم که همۀ ما از افراد و گروه‌ها و احزاب و دولت‌ها و سازمان‌ها و ارتش‌ها و جبهه‌‌های مقاومت برای حرکت به‌سوی یک مقصد اساسی در زندگی‌‌مان بسیج شویم. در غیر این صورت، ما تماشاچیانی هستیم که هیچ کاری نمی‌‌کنیم و مسئولیت‌‌های خود را رها کرده‌‌ایم و نگاهمان یک روز به ارتش است، یک روز به رهبران و یک روز به مقاومت فلسطین. همۀ این‌ها مقدس هستند، ولی در این میان نقش ما چیست؟ وظیفۀ ما چیست ای مردم؟

80