شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

امام حسین(ع) و قداست جان‌فشانی

<
>

بسم اللّه الرحمن الرحیم

السلام علیک یا أبا عبداللّه؛

وعلی الأرواح التی حلّت بفنائک؛

علیک منی سلام اللّه أبداً ما بقیت و بقی اللیل والنهار؛

ولا جعله اللّه آخر العهد منی لزیارتکم؛

السلام علی الحسین؛

وعلی علی بن الحسین؛

وعلی أولاد الحسین؛

وعلی أصحاب الحسین.

(112)در شب گذشته به اصول کلی انقلاب حسـینی پرداختیـم و آن را مکتب کربلا نامیدیم. گفتیم که پیامبر اسلام حضرت محمدبن‌عبداللّه‌(ص) تلاش کرد از راه ترویج و اجرای آموزه‌‌های الهی و تشکیل جامعۀ اسلامی در مدینه، انسان را به سطحی بالاتر ببرد و او را مصداق «کُلُّکم راعٍ و کُلُّکُم مَسئُولٌ عَن رَعَیتِهِ»«24» (همۀ شما نگهبان و مسئولید و همۀ شما نسبت به زیردستانتان مسئولیت دارید) قرار دهد. پیامبر کوشید به انسان بفهماند که او سرور مخلوقات و جانشین خداوند در زمین است. از یک سو، مسئول سعادت یا شقاوت خود از لحاظ فردی است و، از سوی دیگر، مسئول سعادت و شقاوت جامعه است.

(113)این برخوردها و آنچه شب گذشته به‌طور کوتـاه ذکـر کـردم، سطح امت را تغییر داد و مردم را به دو گروه طمع‌‌کار و بزدل تقسیم کرد. عده‌‌ای می‌‌ترسیدند و عده‌‌ای طمع داشتند. ضعف و سستی بر مردم غلبه یافته بود. آنان در برابر هر ستم و محنتی، چه عمومی و چه فردی، ساکت

76