شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

به‌سوی خط حسینی

<
>

است. ما برای از دست دادن عزیزانمان یک یا دو بار یا یک هفته، چهل روز یا یک سال، مراسم عزا می‌گیریم، ولی برای حسین(ع) این مراسم هر سال و هر زمان در روز عاشورا و دهۀ اول محرم، صبح و عصر و شب، برگزار می‌شود. این نشانۀ چیست؟ نشانۀ آن است که می‌خواهیم، افزون بر زبان با عمل خود نیز ثابت کنیم که ما عظمت این مصیبت و اندوه بسیار آن را و تأثیر عمیق این شهادت را در دل‌های خود احساس می‌کنیم. حسین(ع) پیش از آنکه شهید دیگران باشد، شهید ماست. ما ناراحتیم، چون چیزی را که متعلق به ما بود، از دست داده‌ایم. ما پدر و مادر و دوست و یاور و تکیه‌گاه و عزت و سرپرست و همه‌چیز خود را از دست داده‌ایم، به‌ویژه آنکه احساس می‌کنیم او برای ما فداکاری کرده است. یعنی چه برای ما فداکاری کرده است؟

(97)آیا مبالغه می‌کنم؟ نه، می‌گویم برای ما، بله. ممکن است کسی برای حفظ مال شما کشته شود یا برای حفظ عزت و آبروی شما کشته شود. ولی حسین برای حفظ همۀ این‌ها، برای من و شما کشته شد. این احساس اندوه عمیق ما در واقع احساس قدردانی عمیق است. ما احساس می‌کنیم که مدیون حسین هستیم و نمی‌توانیم این دین خود را ادا کنیم و او خدمتی کرده و فضل و منتی بر ما دارد که هیچ‌چیز با آن برابری نمی‌کند و ما توان جبران آن را نداریم.

(98)با توجه به این مقدمه، ما نخستین عزاداران و ماتم‌زدگان بر امام حسین(ع) هستیم و نخستین کسانی هستیم که قدردان فداکاری‌های اوییم. از این رو، باید خدماتی انجام دهیم، نه برای جبران و غرامت، چراکه او فداکاری نکرده تا چیزی در قبال آن از ما بخواهد. خدمت ما به حسین تأکیدی است بر موفقیت و پیروزی او در جهاد. ما وقتی اهداف امام حسین(ع) را محقق می‌کنیم، در حقیقت، بر پیروزی حسین(ع) می‌افزاییم.

67