شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

به‌سوی خط حسینی

<
>

وقتی من می‌گویم کسانی که نماز می‌خوانند و به مسجد می‌آیند و شعایر الهی را به‌پا می‌دارند، حسین پیش از هر کسی اختصاص به آنان دارد، سخنی به گزاف نگفته‌ام و مبالغه نکرده‌ام، زیرا با خواندن نماز و اجتماعات مذهبی و برپا داشتن شعایر الهی، ما همگی ادعا می‌کنیم که مؤمن هستیم و به همان اندازه که ادعا می‌کنیم، حسین متعلق به ماست، زیرا او برای ما و دین ما و خط ما و رفتار ما کشته شد. اندوهی که شما دربارۀ حسین احساس می‌کنید، نشانۀ ایمان شماست و اگر به او احساسی نداشته باشید و بی‌اعتنایی کنید، نشانۀ بی‌ایمانی شماست. موضوع روشن است؟ از این ‌رو، امام(ع) تأکید می‌کند که پیروان ما کسانی هستند که به سبب اندوه ما اندوهگین و به سبب شادی ما شاد می‌شوند. ما در این روزها، سخت احساس غم و اندوه می‌کنیم، بیش از وقتی که عزیز یا دوست یا خویشاوندی را از دست داده باشیم. چرا اندوه بر حسین بیشتر است، ای برادران؟

(96)مبالغه نمی‌کنم و شعر هم نمی‌گویم، این حقیقت است. انسـان وقتی یکی از دوستان یا نزدیکان را از دست می‌دهد، ناراحت می شود. چرا؟ چون پناه یا تکیه‌گاه یا عزت خود یا سرپرست یا پیشتیبان مالی خود را از دست داده است.

خدمات حسین به دین فراتر از هر خدمت دیگری است. خدمت هیچ‌کس، از برادر و پدر و خویش و دوست و یاور، مانند خدمات حسین نیست. وقتی من برای پدرم اندوهگین می‌شوم، باید برای حسین بیشتر اندوهگین شوم. پدر بودن حسین برای من، فراتر از پدر بودن پدرم برای من است. بنابراین، ما صبح و عصر و شب و همه وقت، مجلس عزا به‌پا می‌کنیم تا نشان دهیم که اندوه ما بر حسین، فراتر از هر اندوه دیگری

66