شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

به‌سوی خط حسینی

<
>

بسم اللّه الرحمن الرحیم

الحمد لله رب العالمین والصلوة والسلام علی سیدنا محمد وعلی آله الطیبین الطاهرین.

السلام علیک یا أبا عبداللّه؛

وعلی الأرواح التی حلّت بفنائک؛

علیک منی سلام اللّه أبداً ما بقیت و بقی اللیل والنهار؛

ولا جعله اللّه آخر العهد منی لزیارتکم؛

السلام علی الحسین؛

وعلی علی بن الحسین؛

وعلی أولاد الحسین؛

وعلی أصحاب الحسین.

(91)امروز که روز شهادت امام حسین(ع) است، پیش از هر چیز باید با تمام وجود به حقیقت این مناسبت و اهداف و ابعاد این مناسبت توجه کنیم. این وظیفه، پیش از هر شخص دیگری، بر ما واجب است، زیرا حسین، پیش از هر کس دیگری، متعلق به ماست. حسین متعلق به ما، اهل مسجد و اهل نماز و شرکت‌کنندگان در نماز جمعه است. امام حسین(ع) هدف خود را از این سفر که به شهادت ایشان انجامید، بیان کرده است و لازم نیست ما دربارۀ هدفِ مبارکِ او اجتهاد یا استنباط کنیم. هنگامی‌که از مدینه بیرون می‌آمد، یعنی هنگامی‌که این سفرِ منتهی به مرگ را آغاز کرد، فرمود: «وَ أنِّی ما خَرَجتُ أشِراً وَ لا بَطِراً وَ لا ظالِماً وَ لامُفسِداً وَ إنَّما خَرَجتُ لِطَلَبِ الإصلاحِ فِی أمَّـة جَدِّی، أریدُ أن آمُرَ بِالمَعروفِ وَ أنهَی عَنِ المُنکَرِ.»«20» (به خدا سوگند، من از روی سرمستی و سرخوشی یا برای ستمگری و فسادانگیزی قیام نکرده‌ام، بلکه می‌خواهم در حد توان، امت

64