شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

حسین(ع)، وارث انبیا

<
>

ویژگی بارزِ نبرد، اختلاف طبقاتی و یا اختلاف میان نظام سرمایه‌داری و نظام سوسیالیستی بود. من شك ندارم كه اگر آنان در دورۀ ما زندگی می‌كردند، به این نبردها ویژگی دیگری می‌دادند، چرا‌كه این نبردها، امروز، از چارچوب طبقاتی خارج شده‌اند. این نبردها گاهی میان طبقات است و گاهی درونِ طبقات مختلف اجتماعی و گاهی میان ملت‌ها و یا غیر این‌هاست. نمی‌خواهم در این مورد بحث كنم. آنان چارچوب نبردها را طبق نگرش خود مشخص کردند و آن‌ها را تعمیم دادند و گفتند که همه تاریخ، از ابتدا تا انتها، نتیجۀ مبارزه و نبرد است.

(48)اما واقعیت این است كه نبردِ حقیقی میان ستم‌پیشه و ستم‌دیده است، زیرا‌كه ستم شكل‌های گوناگونی دارد. گاهی ظلم حالت شخصی دارد؛ كسی دیگری را می‌زند، شوهری همسرش را می‌زند، برادری برادرش را می‌زند و یا شخصی به همسایه‌اش آزار می‌رساند یا شخص قلدری به انسان ضعیفی ظلم می‌کند. این نبردها شخصی است.

(49)گاهی ستم ویژگی دیگری می‌یابد. استعمار ستمی سیاسی است و استعمار‌گران به مردم ستم می‌كنند؛ آزادی و سرزمین و وطنشان را غصب می‌کنند. این چیزها را گاهی به كمك سیاست غصب می‌کنند و گاهی به زور شمشیر یا جنگ‌افزار. این نوع ستم، نبردِ میان ظالم و مظلوم را تصویر می‌كند و نیز استعمارگران را نشان می‌دهد.

(50)گاهی نبرد ویژگی اقتصادی می‌یابد؛ استثمار‌كننده و استثمارشونده.گروهی با فریب و زور و ربا، اموال دیگران را می‌دزدند. ربا در قدیم رواج داشت؛ چه پیش از اسلام، چه پس از اسلام، حتی امروز هم وجود دارد. گروهی با سوء‌استفاده از مال و امکاناتی که دارند، اموال و حاصلِ تلاش دیگران را تصاحب می‌كنند. این نوعِ دیگری از ستم است؛ نبرد میان استثمار‌كننده و استثمار‌شونده.

39