شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

حسین(ع)، وارث انبیا

<
>

خون امام حسین هدر نرود، پاره‌ای فقرات در این زیارت آمده است، تا میان شهادت حسین و ستیز همیشگی حق و باطل پیوند برقرار سازد. ستیزی كه از نخستین حركت انسان برای اصلاح و جهاد آغاز می‌شود و تا رسیدن به زندگی آزاد و با كرامت و رهایی از ستم و ستم‌پیشگان ادامه دارد.

دشمنان حسین

(42)یكی از دوستان اندیشمند ما می‌گوید که دشمنان حسین سه گروه‌اند:

دشمن نخست: كسانی كه حسین و یارانش را كشتند. آنان‌ ستمكار بودند، اما اثرِ ستمشان ناچیز است، زیرا‌كه جسم را كشتند و اجساد را پاره‌پاره کردند و چادرها را به آتش كشیدند و اموال را به غارت بردند. آنان چیزهای محدودی را از میان بردند. اگر حسین در سال 61 هجری به شهادت نمی‌رسید، در سال دیگری از دنیا می‌رفت. پس خطرِ اصلی چیست؟ آنان با کشتن حسین چه چیزی را محقق ساختند؟ باید گفت که آنان مرگ حسین(ع) را جاودانه و همیشگی کردند. بنابراین، خطر دشمن اول، ظالم اول و طغیانگر اول، محدود است.

دشمن دوم: كسانی كه كوشیدند تا آثار حسین را پاك سازند. بنابراین، نشانه‌های قبرش را از میان بردند و بقعه‌ای را كه در آن به خاك سپرده شده بود، به آتش كشیدند و یا مانند بنی‌عباس، حرم امام حسین(ع) را به آب بستند.

اینان مانع عزاداری برای حسین(ع) شدند، چنان‌كه در عصر عثمانی این‌گونه بود. دوران تاریكی بود؛ هنگامی كه مجلسی بر پا می‌داشتند، مراقبانی می‌گماردند، تا رسیدن عمّال عثمانی را خبر دهند و عزاداران پراكنده شوند. هم‌اینان زیارتِ حسین را منع كردند و برای

35