شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

بعد درونی شخصیت امیرالمؤمنین(ع)

<
>

است که در شناسنامه منتسب به او و شیعۀ او باشیم؟ خیر، این کافی نیست. این‌گونه نسبت‌های اسمی برای استخدام در اداره‌ها یا ثبت‌نام در مدرسه یا سوداگری فرقه‌ای که در لبنان متعارف است، به کار می‌آید. اینکه مذهب من فلان مذهب است، پس می‌توانم مدیر یا رئیس یا وزیر و یا نماینده شوم، این یعنی تجارت با مذهب.«180»

(351)نظام ما به این انتساب‌ها پابرجاست و ارزش ظاهری خود را از آن دارد، ولی این‌گونه انتساب به امیر مؤمنان، ارزش حقیقی ندارد.‌ انتساب حقیقی این است که در راه او قدم برداریم. قرآن کریم دربارۀ جنگ بدر تأکید می‌کند که علی به‌تنهایی یدالله و مجری ارادۀ خداوند نبود [بلکه همۀ مؤمنان در این امر شریک بودند] زیرا آنان، جملگی خطاب به کفار می‌گفتند: «قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَا الّا إِحْدَی الْحُسْنَیَیْنِ»«181» یعنی شما یکی از دو خیر و خوبی را برای ما انتظار می‌کشید؛ یا شهادت و داخل شدن به بهشت و یا پیروزی، ولی ما مسلمانان، فقط عذاب را برای شما انتظار می‌کشیم: «وَنَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِکُمْ أَن یُصِیبَکُمُ اللّهُ بِعَذَابٍ مِّنْ عِندِهِ أَوْ بِأَیْدِینَا»«182» یعنی شما دو حالت در پیش دارید، یا بر ما پیروز می‌شوید و خدا شما را در روز قیامت عذاب می‌کند یا به دست ما عذاب می‌شوید، یعنی ما ابزار تحقق ارادۀ او در مورد شما می‌شویم.

(352)بنابرایـن، تلاش و ضـرب و وقوف و بخشش و عطا و غضب و سخن علی، همه به خاطر خداست. و این معنای همان آیه‌ای است که می‌گوید: «قُلْ إِنَّ صَلاَتِی وَنُسُکِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ»«183» یعنی آلتی

195