شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

امام علی(ع) معیار راستین سنجش

<
>

همین‌ سخنان‌ را تكرار كنند، در این‌ صورت،‌ كلام‌ آنان مرا گمراه‌ می‌كند و باور می‌كنم‌ كه‌ حق‌ با من‌ است. به‌ همین‌ سبب‌، رفتارهای‌ نابجا از من‌ بـروز می‌كند. تعارفات‌ و تملق‌ها و سخنـان‌ چندگانۀ‌ ما ـ‌ دوست‌ ندارم‌ بگویم ‌‌ـ دورویی‌ و نفاق‌ ما، حقیقت‌ را در جامعه‌ ویران‌ می‌كند و سبب‌ می‌شود حق‌ در جامعۀ‌ ما برپا نشود و باطل‌ از بین‌ نرود. چگونه‌ ممكن‌ است‌ حق‌ در چنین‌ جامعه‌ای‌ رشد كند و باطل‌ از میان‌ رود، اگر‌ ما در برابر سخن‌ باطل‌ سكوت‌ كنیم و باطل‌ بودن‌ آن را بیان‌ نكنیم‌؟

(316)حدیث‌ می‌فرماید: «هـر كس‌ از شما منكـری‌ را مشاهده‌ كند، بـر اوست که آن را با دست‌ خود تغییر دهد و اگر نمی‌تواند، با زبان‌ خود، و در غیر این صورت‌، با قلب‌ خود آن‌ كار زشت‌ را انكار كند و این‌ كار ضعیف‌ترین‌ درجۀ‌ ایمان‌ است.» «165»ولی‌ ای‌ كاش‌ زمانی كه‌ می‌بینیم‌ كسی‌ كار زشتی‌ انجام‌ می‌دهد، فقط‌ سكوت‌ كنیم! ما به‌ سكوت‌ اكتفا نمی‌كنیم‌، بلكه‌ به‌ كسی كه‌ آن‌ كار زشت‌ را انجام‌ می‌دهد، احترام‌ هم‌ می‌گذاریم‌، او را تشویق‌ هم‌ می‌كنیم‌ تا اینكه‌ آن‌ شخص‌ احساس‌ می‌كند بعد از ظلم‌ و حیله‌گری‌ و گناهی‌ كه‌ مرتكب‌ شده،‌ مقام‌ و منزلتش بالاتر رفته‌ است‌.

(317)ملاحظه کردن مقام‌ و موقعیت‌ افراد، رفتاری است‌ كه‌ در همۀ‌ ما به‌ صورت‌ عجیبی‌ جا افتاده‌ است.‌ این‌ تعارف‌ها و تملق‌ها جدیت‌ را از ما گرفته‌ است.

بنده‌ هنگامی‌كه‌ ملاحظۀ‌ شما را می‌كنم‌ و علی‌رغم‌ اینكه‌ خیر و صلاح‌ و روزی‌ من‌ به دست‌ شما نیست‌، همان‌گونه‌ كه‌ شما می‌خواهید صحبت‌ می‌كنم، چگونه‌ می‌توانم‌ در برابر منفعت‌ یا فشار یا ظلم‌ و طغیانگری‌ بایستم؟ امكان‌ ندارد بنده‌ در راه‌ حقیقت‌ موفق‌ شوم‌، اگر در برابر مشكلات‌ جدیت‌ و تحمل‌ نداشته‌ باشم. با این‌ وضع، نه‌ در جامعه‌ و نه‌

178