شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

امام علی(ع) معیار راستین سنجش

<
>

خیابان‌ و در خانه‌های‌ مردم‌ و تلاش‌ برای‌ برآوردن نیاز آنان امر مذموم‌ دنیوی‌ نیست. هرگز! او همان‌طور كه‌ در مسجد سجده‌ می‌كند، همراه‌ یتیم‌ و فقیر و نیازمند نیز سجده‌ می‌كند. پس‌ از جنگ‌ صفین‌ به‌ خانۀ‌ بیوه‌زنی‌ می‌رود و تلاش‌ می‌كند كه‌ به‌ او كمك‌ كند. تنور او را روشن‌ می‌كند و كودكان‌ را با بازی‌ سرگرم‌ می‌كند و سپس‌ صورت‌ خویش‌ را در برابر آتش‌ می‌برد و می‌گوید: «بچش‌ ای‌ علی، این‌ جزای‌ کسی است‌ كه‌ حقوق‌ یتیمان را ضایع‌ كند.»«159» در دیدگاه‌ علی، مسلمان‌ آن‌ نیست‌ كه‌ تنها نماز می‌خواند و بس‌؛ اگرچه‌ نماز ستون‌ دین‌ است‌ و قبولی‌ آن،‌ سبب‌ قبول‌ شدن‌ سایر اعمال‌ است.

(304)او می‌گویـد نماز شخصی‌ كه‌ بـه‌ امور مـردم‌ و نیـازهای‌ ایشان‌ و اصلاح‌ آن‌ و پناه‌ دادن‌ به‌ ایتام‌ اهمیت‌ نمی‌دهد و برای‌ عزت‌ امت‌ اسلام‌ تلاش‌ نمـی‌كند، پذیـرفته‌ نیست. آیا پیامبر خدا ـ كه‌ سـرور و سید ماست‌ ـ دربارۀ كسی كه‌ در مسجد معتكف‌ بود و كار را ترك‌ كرده‌ بود، نفرمود دعای‌ این‌ شخص‌ مستجاب‌ نیست؟

(305)این است‌ منطق‌ علی. علی‌ پیشوای‌ ماست‌ و همۀ‌ ما، عالم‌ و غیر عالم‌، رهبر و ملّت، ثروتمند و فقیر، باید خود را با علی‌ بسنجیم. صراط‌ مستقیم‌ راهِ علی‌ است. علی‌ حق‌ است. علی‌ همان‌ میزانی‌ است‌ كه‌ در تفسیر آیۀ‌ شریفۀ‌ «وَ زِنوُا بِالقِسطاسِ‌ المُستَقیمِ»«160» به‌ آن‌ اشاره‌ شده‌ است. میزانْ‌ علی‌ است‌، مصداق‌ كامل‌ این‌ میزان،‌ علی‌ است.

(306)ما نیز اگر می‌خواهیم‌ بفهمیم‌ كه‌ در هدایت‌ و یا در گمراهی‌ هستیم‌، نباید با میزان‌ خویش‌ این‌ امر را بفهمیم‌. نباید منافع‌ و عواطف‌ و تمایلات‌ خویش‌ را میزان‌ قرار دهیم. باید ببینیم‌ چه‌ مقدار شباهت‌ میان‌ ما و علی‌

172