شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

عید غدیر، عید ولایت

<
>

جز دوست داشتن است؟» سپس این آیۀ شریفه را خواندند: «قُلْ إن کُنتُم تُحِبّونَ اللهَ فَاتّبِعونی یُحبِبکُمُ اللهُ.»«154» دوست داشتنِ تنها و پیروی نکردن امری بی‏معناست؛ عاطفه و احساسِ گذراست که ممکن است در مورد هر پدیده‏ای بروز کند. محبت صحیح و ولایت، یعنی پذیرفتن این حقیقت که امام به ما از خودمان سزاوارتر است. درست است؟ پیامبر فرمود: «آیا من به شما از خودتان سزاوارتر نیستم؟» گفتند: «آری.» فرمود: «هر که من مولای اویم، این علی مولای اوست.»

(288)بنابراین، کسی ولایت علی را پذیرفته و پیرو اوست که ارادۀ علی را بر ارادۀ خود ترجیح دهد. اگر نفس او چیزی بخواهد و علی چیز دیگری بخواهد، باید اراده و خواست علی را بر خواست خود مقدم بشمارد. بر این اساس، ما هنگامی که با حلال و حرام، درست و نادرست، حق و ستم، روبه‌رو می‏شویم، باید این ولایت را در وجود خود حس کنیم. علی، آن‌گونه که خود فرموده، کسی است که اگر اقالیم هفت‌گانه را بدو بدهند تا پوستۀ جوی را به ستم از دهان مورچه‏ای بگیرد، نمی‏پذیرد. چگونه ممکن است کسی بگوید دوستدار و پیرو چنین امامی است، ولی به حقوق دیگران احترام نگذارد؟ این شخص چگونه می‏تواند ادعا کند که پیرو این امام است؟

(289)امامی که پس از بـازگشت از جنگ صفین، وقتـی در بـازار قـدم می‏زد، به زنی برخورد که مشک آبی به دوش داشت و می‏گفت: «خدا میان من و ابوالحسن داوری کند.» امام که در آن زمان خلیفۀ مسلمانان بود، ایستاد و از آن زن پرسید: «ای بندۀ خدا، ابوالحسن به تو چه کرده است؟» آن زن گفت: «شوهرم در جنگ کشته شده است و من فرزندان کوچکی دارم که سرپرستی ندارند.» امام مشک را از او گرفت و بر دوش

163