شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

سورۀ عصر -1

<
>

کسی که عمرش را چون سرمایه‌ای تقدیم می‌کند و بیشتر از عمرش دریافت می‌کند. آدمی در خسران است، مگر آنان. اما آنان چه کسانی هستند؟ ما باید به این بخش توجه کنیم، زیرا کلام خداوند است و در آن مبالغه نیست. قرآن می‌گوید: «وَ ما عَلَّمناهُ الشِّعرَ وَ ما ینبَغِی لَهُ»«89» پیامبر شعر نمی‌سراید تا بخواهد مبالغه یا تعارف کند. پیامبر از روی هوی سخنی نمی‌گوید، بلکه وحی خدا را بدون مبالغه و افراطی بیش از واقعیت و حقیقت ابلاغ می‌کند. سخن او همۀ حقیقت است.

(208)این بحث بسیار سرنوشت‌ساز است. ما حس می‌کنیم که عمر می‌گذرد. بنابراین، چه کسی سود کرده است؟ سودکنندگان تنها همان‌ها هستند. هستند کسانی که موقتاً و برای مدتی سود می‌برند و کسانی که بیش از این سود می‌برند، اما سود مطلق و دوری ابدی از خسران منحصر در آنان است. می‌توانیم بگوییم که این شروط چهارگانه خط صحیح و اندیشۀ درست را در حیاتمان ترسیم می‌کند، البته برای کسی که جاودانگی را دوست دارد. به سخن دیگر، برای کسی که حیات را دوست دارد، زیرا آدمی متولد نشده است تا بمیرد و خلق نشده است تا فنا شود. آدمی به دنیا آمده تا بماند. حال که جسمش مردنی است، باید با آثارش زندگی کند. اکنون می‌خواهیم به تفصیل دربارۀ این شروط چهارگانه سخن بگوییم.

(209)نخست دربارۀ ایمان و مفهوم ایمان. آدمی ذاتاً موجودی کوتاه عمر است، زیرا کمتر از صد سال عمر می‌کند. آدمی ذاتاً موجودی ضعیف است که نیازمندی‌های فراوانی دارد. هر حاجتی و بعدی از ناتوانی انسان است. انسان ذاتاً امیال فراوانی دارد، که گاهی این امیال آدمی را به جاهای متفاوتی می‌کشاند و انسان مؤمن انسانی است که با حبل متین که همان ایمان او به خالق است، پیوند دارد. پس این انسان به

139