شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

سورۀ عصر -1

<
>

(191)در سلسه تفسیرهایمان به تفسیر سورۀ عصر رسیده‌ایم. این سوره شناخته شده است و شأنی عظیم دارد. در احادیث متواتر شیعه و سنی، فی‌المثل در تفسیر نورالثقلین از تفاسیر شیعه و تفسیر سیوطی از تفاسیر اهل سنت، حدیثی دربارۀ این سوره آمده است. از حیث تاریخی ثابت شده است، که یاران پیامبر در نخستین روزهای دعوت پیامبر، پس از دیدار با یکدیگر از هم جدا نمی‌شدند، مگر آنکه یکی از آنان سورۀ عصر را برای دیگری تلاوت می‌کرد. یکی از الهام‌بخش‌های نیرومند برای استواری و ارادۀ مسلمانان همین سوره بود. این سوره یکی از شعارهایی است که باید همیشه به آن توجه کنیم. من در نظر دارم که از برادر عیسی حسن بخواهم که این سوره را با خط زیبا بنویسد و بر دیوارهای مرکز آموزش‌های اسلامی نصب کند.

(192)معنای نخستی که از این سوره به ذهن می‌آید روشن است. قرآن کریم می‌گوید به «عصر» قسم بخورید. آدمی در خسران است، مگر کسی که چهار ویژگی در او باشد: ایمان آورده باشد، عمل صالح انجام دهد، به حق سفارش کند و نیز به صبر سفارش کند. همۀ آدمیان در خسران‌اند، مگر کسی که این ویژگی‌های چهارگانه در او باشد.

(193)«والعصر» معنای «عصر» چیست و چرا باید به عصر قسم خورد. ما به اشیای مقدس سوگند می‌خوریم: به خداوند، به پیامبر، به عزیزانمان. سوگند همیشه به اشیای مقدس و محترم نزد خداوند است. آیا عصر و زمان نزد خداوند مقدس است؟ این مسئله بحث نخست ماست. چنان که می‌دانید «عصر» در بیش از یک معنا به کار رفته و می‌رود. یک معنای عصر، در مقابل ظهر است. در این معنا عصر پایان روز است. عصر به معنای دهر و روزگار هم است: عصر جاهلیت و عصر پیامبر. «عصر» مصدر از «عَصَرَ یعصُرُ» به معنای فشار آوردن بر چیزی است. این هم

130