شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

سورۀ اخلاص -1

<
>

در زندگی در تملک دارد، امانت خداوند در نزد اوست. ثروت یا مقام و تجربه‌ای که به دست می‌آوریم، امانت خداوند است و ما جانشین خداوند برای تصرف در این امور هستیم. خداوند به ما امر کرده است: «وَ أَنفِقُوا مِمّا جَعَلَکُم مُّستَخلَفِینَ فِیهِ»«27»

(78)از این آیه و دیگر آیات پی می‌بریم که آدمی مکلَّف است در زندگی به ارادۀ خداوند در خلقت تحقق بخشد. انسان امکانات و توانمندی‌هایی دارد که می‌تواند با آنها مقاصد و خواسته‌ها و اهداف الهی را در خلقت محقق سازد. پس وقتی که آدمی در راه درست و صراط مستقیم گام برمی‌دارد، ارادۀ خداوند را در زمین اجرا می‌کند. از همین‌رو، انسان نماینده و خلیفۀ خداوند است، و به تَبعِ آن این کارها را با «بسم‌الله» انجام می‌دهد، چنان که قاضی به اسم مردم و یا به اسم عدالت حکم می‌دهد. پس انسان در زندگی خود به اسم خداوند کار می‌کند؛ انگار چنین می‌گوید که خداوند فاعل اصیل امور اشیاست. در قرآن نیز آمده است: «وَ ما رَمَیتَ إذ رَمَیتَ وَ لکِنَّ اللهَ رَمی.»«28»

(79)انسان این مسئله را می‌داند و درمی‌یابد که از جانب خداوند مکلف است که بنا به این ارادۀ خجستۀ الهی عمل کند. او به اسم خداوند به کارها می‌پردازد. حدیثی از پیامبر نیز به ما می‌گوید که همۀ کارها را با نام خداوند آغاز کنیم: «کُلُّ أمرٍ ذِی بالٍ لَم یُذکَر فِیهِ بسمِ اللهِ فَهُوَ أَبتَر.»«29»

(80)بنابراین، ما موظف هستیم که کار و سخن و ایفای مسئولیت‌ها و واجبات خود را در زندگی با نام خداوند آغاز کنیم.

(81)بار دیگر به این آیۀ شریفه توجه می‌کنیم و درمی‌یابیم که در هر بُعدی

47