شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

جلوه‌هایی از تمدن ما

<
>

جاودانه‌ را در دو عالم‌ برای‌ او به‌ ارمغان‌ می‌آورد. این‌ انسان‌ در هستی‌ای قرار دارد كه‌ سراسر آن‌ محراب‌هایی‌ بزرگ‌ برای‌ سجود و تسبیح‌ و نماز و راز و نیاز در پیشگاه‌ خداوند است.

(92)این‌ انسان در تمامی‌ اعمالش، اعم‌ از امور خانوادگی و انسانی و ذهنی و اعمال‌ خیر، كارهای‌ اقتصادی‌ و سیاسی، خدا را می‌بیند. هنگامی ‌كه‌ با همنوع‌ خود ارتباط‌ دارد یا به‌ كاری‌ دیگر مشغول‌ است‌، خدا را ملاقات‌ و در راه‌ او جهاد می‌كند و می‌گوید: «من‌ چیزی‌ را ندیده‌ام‌ مگر آنكه‌ پیش‌ و پس‌ از آن‌ و همراه‌ با آن‌ خدا را دیده‌ باشم.»«19» این مضمون‌ یك‌ حدیث‌ شریف‌ است. این‌ چكیده‌ای‌ از گفتار پیشین‌ بود. خواستم‌ بگویم‌ که تمدن‌ دینی به‌ اندیشۀ‌ انتزاعی‌ دربارۀ‌ خدا اكتفا نمی‌كند. تمدن‌ دینی تمدنی‌ است‌ كه‌ به‌ وجود خدا و به‌ آثار عمیق‌ او در زندگی‌ ما اقرار می‌كند، یعنی‌ اینكه‌ خدا در نهاد ما و در دل‌ ماست‌ و از رگ‌ گردن‌ به‌ ما نزدیك‌تر است. او بین‌ انسان‌ و دل‌ اوست.

(93)این‌ها آیاتی‌ از قرآن‌ است‌ كه‌ به‌طور گذرا برای‌ شما بیان‌ كرده‌ام. خدا بزرگ‌ و عظیم‌ است‌ و «السَّماوَاتُ مَطْوِیَّاتٌ بِیَمِینِهِ»«20» و « وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِی عَنِّی فَإِنِّی قَرِیبٌ أُجِیبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ»«21» خدا از ما دور نیست. این‌ خدایی‌ كه‌ بزرگ‌ و عظیم‌ است‌ و «آسمان‌ها درهم پیچیده در ید قدرت اوست»، در عین ‌حال، در دل‌ ما حضور دارد و از رگ‌ گردن‌ به‌ ما نزدیك‌تر است. پس‌ خدا در ماست. در هر مكان‌ و هر مسیری‌ كه‌ باشیم، خدا با ماست. خدا در هر چیزی‌ است‌ كه‌ پیرامون‌ ماست. البته‌، نمی‌خواهم‌ بگویم‌

72