شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

اسلام و کرامت انسان

<
>

مثلاً‌ آیات‌ بسیاری‌ بر این‌ اصل‌ تأكید می‌ورزند كه‌ انسان‌ از تراب، طین، ماء مهین، نطفه یا «مَّاء دَافِقٍ. یَخْرُجُ مِن بَیْنِِ الصُّلْبِ وَالتَّرَائِبِ»«95» آفریده شده است. در حدیثی‌ می‌خوانیم‌ كه‌ مبدأ آفرینش‌ انسان‌ امری‌ است‌ حقیر و پست، و بعد از مرگ نیز شرافتی ندارد و تعبیراتی‌ از این‌ قبیل.

(193)حقیقت‌ این‌ است‌ كه‌ اسلام با این‌ بیانات‌ و تعبیرات می‌کوشـد تا انسان‌ را، خصوصاً‌ در هنگام‌ فتح‌ و پیروزی، از غرور و كبر و انحراف‌ باز دارد: «كَلَّا إِنَّ الْإِنسَانَ لَیَطْغَى. أَن رَّآهُ اسْتَغْنَى.»«96»

(194)انسان‌ با اموال و اولاد و قدرت‌ آزمایش‌ می‌شود و ممكن‌ است‌ در خطر نفسانی‌ مهلكی‌ واقع‌ شود.

اسلام‌ بـرای‌ معـالجۀ‌ این‌ بیمـاری‌، می‌كوشـد از راه‌ نصایح‌ و اندرزهای‌ گوناگون‌ و با الفاظ‌ و تعبیرات‌ مختلف‌ وی‌ را آگاه‌ سازد كه‌ تكریم‌ انسان‌ و متعالی و برتر قرار دادن‌ وی‌ از سوی خداوند متعال است و خداوند بنابر ارادۀ خود خداوند انسان‌ را از همان‌ عناصری‌ آفریده‌ است‌ كه‌ موجودات‌ دیگر را آفریده است.

پـس‌ كرامت‌ و عظمت‌ و فضل‌ انسـان‌ امـانتـی‌ است‌ از جانـب‌ خداوند كه‌ به‌ وی‌ داده‌ است. بنابراین، شایسته‌ نیست‌ كه‌ وی‌ به چنین‌(195) كرامتی غرّه شود‌. همچنین،‌ همۀ‌ آنچه‌ انسان‌ در تصرف‌ خویش‌ درآورده، امانت‌ خداوند است‌ در دست‌ او و بر وی‌ واجب‌ است‌ كه‌ این‌ امانت‌ را از روی‌ صدق‌ و اخلاص‌ ادا كند: «وَأَنفِقُوا مِمَّا جَعَلَكُم مُّسْتَخْلَفِینَ فِیهِ.»«97»

99