شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

اسلام و کرامت انسان

<
>

یُصْلِحْ لَكُمْ أَعْمَالَكُمْ وَیَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَمَن یُطِعْ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِیمًا.»«69»

‌(159)قول‌ سدید، در بسیاری‌ تعالیم، به‌ گفته‌های‌ پیراسته‌ از دروغ و غیبت و تهمت و نَمامی و ناسزا و لهو و لغو تفسیر شده‌ است.

در اسلام‌ به‌ شهادت‌ و گواهی‌ دادن‌ عنایت‌ ویژه‌ شده‌ است. به همین سبب پذیرشِ‌ مسئولیت‌ و ادای‌ آن‌ واجب‌ شده‌ است. با شهادت‌ است‌ كه‌ حق‌ آشكار و حقوق‌ مستقر و كیفرها محقق‌ می‌گردد. البته، شهادت‌ تنها از انسانِ‌ عادل‌ پذیرفته‌ می‌شود. شهادتِ‌ دروغ‌ از گناهانِ‌ كبیره‌ به‌شمار می‌آید و شاهدِ‌ دروغ‌گو، در پاره‌ای‌ امورِ‌ جزایی، به‌ كیفرهایی‌ بزرگ‌ محكوم‌ می‌شود.

(160)عهد و پیمان‌ نیز كه‌ همان‌ التزام‌ لفظی‌ است، در اسلام‌ محترم‌ شمرده‌ شده‌ است: «أَوْفُواْ بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْؤُولًا.»«70» وفاداری‌ به‌ تعهدات‌ شفاهی‌ و لفظی كه‌ از آن‌ها به‌ عقود (قراردادها) تعبیر شده، واجب‌ و تخلف‌ از آن‌ها منع‌ شده‌ است: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَوْفُواْ بِالْعُقُودِ»«71»؛ «وَكَیْفَ تَأْخُذُونَهُ وَقَدْ أَفْضَى بَعْضُكُمْ إِلَى بَعْضٍ وَأَخَذْنَ مِنكُم مِّیثَاقًا غَلِیظًا.»«72»

(161)حتی‌ وعدۀ‌ لفظی‌ نیز محترم‌ شمرده‌ شده‌ و در حدیث‌ شریف‌ آمده‌ است: «عدةُ المؤ‌من‌ دینُه» یعنی‌ وعدۀ‌ مؤ‌من‌ دین‌ اوست.

التزامات‌ لفظیه‌ای‌ كه‌ در ضمن‌ عقود بیان‌ می‌شود، واجب‌الوفاست‌ و از آن‌ها به‌ شروط‌ تعبیر شده‌ است: «المُسلِموُنَ‌ عِندَ شُرُوطِهِم‌ فیما وافَقَ

84