شما در حال مشاهده نسخه آرشیو می باشید.

ذوق و ابتکار در دعوت

<
>

(91)ملائكه، به هر معنى كه باشد، جلوۀ ملكى و مظهر آن در عالم طبیعت، همان قواى كَون است. همراهى ملائكه و كمك آنان، همان همراهى و مساعدت قواى كون و نیروهاى موجود در این جهان است. شاید ملائكه مدبّرهاى این نیروها باشند.

(92)به هر حال، در این آیات به كسى كه در راه حق قدم بردارد و در این راه استقامت كند، مژده داده شده است كه كلید قواى عالم در تصرف اوست، او را یارى می‌کنند و سبب پیروزى و موفقیت نهایىِ او خواهند بود.

(93)به تعبیر امام علی(ع): «لا تَستَوحِشُوا فِى طَرِیقِ الهُدَى لِقِّلَةِ أَهلِهِ.»«39» در راه حق و آیین راست نباید از تنهایى وحشت داشت. باید در این راه قدم برداشت و استقامت كرد. در این صورت قواى فعّالۀ عالم به مساعدت انسان مى‌ شتابند و به پیروزى وى كمك مى‌ كنند: كسانى از گوشه و كنار، در میان مردم، دور و نزدیك، مساعدت مى ‌كنند. افكار عمومى، وجدان مردم آگاه، تسهیلات و توفیقاتى كه در اثر كارهاى خیر نصیب انسان مى‌شود، این همه، همان قواى همراه و مظهر یارى ملائكه هستند. نتیجه آنكه جهان و قواى آن در یارى خوبان و راهروان طریق حقیقت است.

(94)نكتـۀ شایان توجـه آنكه حق جویى و صلاح و درستى، باید با استقامت همراه باشد. چه، در یك محیط فاسد، صلاح و صحتِ یك فرد مشكل است، زیرا فساد و صلاحِ طبقاتِ یك جامعه، درست همانند مرض و سلامت اعضاى بدن انسان، در یكدیگر مؤثر است. پس اگر یك فرد یا یك طبقه از طبقات جامعه بخواهد درست بماند، نمى‌تواند به درستیِ شخص خود، آن هم با ارادۀ خالى از استقامت، باقى بماند و از سیل فساد در امان باشد. چه، در این صورت، دیر یا زود، فسادْ او یا نسل بعد از او را در

53